Wie sliep vannacht het slechtst: Fernando Alonso

In dit artikel:

Fernando Alonso werd in 2005 op 24-jarige leeftijd wereldkampioen en maakte daarmee een einde aan het tijdperk waarin Michael Schumacher de Formule 1 domineerde. Zijn generatiegenoten uit 2001, onder wie Juan Pablo Montoya en Kimi Räikkönen, vormden een uitzonderlijk sterke lichting. Alonso debuteerde dat jaar bij Minardi, maar bleef puntloos omdat de auto nauwelijks competitief was.

Vijfentwintig jaar later lijkt de situatie opmerkelijk veel op die van zijn beginperiode. Alonso beschikt nog altijd over uitzonderlijke snelheid, maar rijdt bij Aston Martin met materiaal dat hem meestal naar de achterhoede veroordeelt. Na twintig van de 24 raceweekenden had hij slechts zeven punten verzameld, nog minder dan in zijn debuutseizoen. Tijdens de Grand Prix van Brazilië op Interlagos, de plek waar hij in 2005 zijn eerste titel veiligstelde, kwam zijn klasse opnieuw duidelijk naar voren. In de regen vocht hij zich in de kwalificatie naar zijn eerste Q3-optreden van het seizoen en kon hij in de race soms concurreren met veel snellere auto’s. Toch eindigde hij als twaalfde en bleef hij zonder punten.

Volgens de auteur toont dat weekend aan dat Alonso op 45-jarige leeftijd nog steeds tot de beste coureurs behoort, maar ook dat zijn Aston Martin hem onvoldoende kansen geeft. Zijn loopbaan omvat inmiddels twee wereldtitels, 32 Grand Prix-zeges en bijna een kwart eeuw ervaring. Een derde kampioenschap lijkt echter steeds onwaarschijnlijker, ondanks de komst van topontwerper Adrian Newey naar Aston Martin. Ironisch genoeg had Alonso jaren eerder de kans om met Newey bij Red Bull samen te werken, maar hij vertrouwde toen onvoldoende op de toekomstplannen van het team.

Alonso’s carrière werd niet alleen bepaald door pech. Bij Ferrari kwam hij dicht bij een derde titel, terwijl conflicten en verbrande bruggen bij McLaren en Mercedes belangrijke kansen verkleinden. In 2016 probeerde Flavio Briatore hem nog bij Mercedes onder te brengen na het onverwachte vertrek van Nico Rosberg, maar oude spanningen rond onder meer Spygate stonden een overstap in de weg. Ook zijn vertrek naar Aston Martin leek aanvankelijk een uitstekende keuze, nadat hij in 2023 meteen acht podiumplaatsen behaalde. Inmiddels dreigt opnieuw een team succesvol te worden nadat Alonso verder is getrokken.

Daarom blijft zijn loopbaan dubbelzinnig: Alonso heeft veel bereikt en hoeft volgens de auteur niet wakker te liggen van het uitblijven van een derde titel, maar zijn talent had hem met betere timing mogelijk vijf of meer kampioenschappen kunnen opleveren. Hij kan daardoor worden herinnerd als een van de beste Formule 1-coureurs ooit die ‘slechts’ twee keer wereldkampioen werd. Toch blijft zijn erfenis indrukwekkend: zelfs op hoge leeftijd is hij vaak sneller dan zijn auto.