Wie sliep vannacht het slechtst: een F1-fan

In dit artikel:

Een regenvertraging en een softwarestoring maakten de aanloop naar de Grand Prix in Maleisië tot een frustrerende vertoning voor Formule 1-fans. De start werd bijna een uur uitgesteld, terwijl auto’s in de pitstraat bleven staan en monteurs weinig konden doen. Toen de race uiteindelijk begon, moesten de coureurs bovendien kort na de start opnieuw worden gestopt met een rode vlag. Daarmee ging volgens de auteur een mogelijk spectaculaire regenrace verloren.

Dat is extra pijnlijk omdat regenraces in het verleden juist voor veel spanning zorgden. Beelden van geconcentreerde coureurs, monteurs die banden beschermden en teams die de weersomstandigheden inschatten, bouwden de verwachting op dat er iets bijzonders stond te gebeuren. De auteur verwijst naar de chaotische Grand Prix van 2001 op Sepang, waarin Michael Schumacher en Rubens Barrichello met hun Ferrari’s van de baan gleden en zich daarna weer naar voren vochten.

Een kwart eeuw later konden Max Verstappen en Lewis Hamilton hun auto’s tijdens de formatieronde op dezelfde baan nauwelijks onder controle houden. Een storing in de complexe software van de moderne power units activeerde een beperkte gripmodus en beïnvloedde de gasrespons. Volgens Alex Albon was de baan goed genoeg om op regenbanden te starten en had een echte race onder die omstandigheden veel mooier kunnen zijn.

De race die volgde was niet zonder actie. Er was een strijd om de leiding, een inhaalactie, een opmars van Hamilton, verschillende bandenstrategieën en de nodige fouten en incidenten. Toch bleef het gevoel hangen dat de Formule 1 een veel groter spektakel had misgelopen. George Russell omschreef de dag als een opeenstapeling van vertraging, rode vlaggen en safetycar-ronden die nauwelijks nog als klassieke Formule 1 aanvoelde.

De gebeurtenis voedt een bredere discussie over de richting van de sport. De Formule 1 is commercieel succesvoller dan ooit, trekt nieuwe fans via onder meer Netflix en profiteert van de steun van autofabrikanten. Tegelijkertijd vragen trouwe fans, die de sport al tientallen jaren volgen, zich af of de races nog wel draaien om de coureur. Zij ergeren zich aan auto’s die op rechte stukken afremmen, door power units ondersteunde inhaalacties en systemen waarbij computers steeds meer invloed lijken te hebben.

Oliver Bearman zei dat hij niet wist dat de FIA de gaspedalen van de coureurs kon laten uitschakelen. Volgens hem kan zo’n functie nuttig zijn bij een zwaar ongeluk of een safetycarsituatie, maar laat de storing ook zien dat de elektronische bemoeienis mogelijk te ver is doorgeschoten. De auteur vindt daarom dat de coureurs, ondanks eerdere publieke kritiek op de regels, niet helemaal moeten zwijgen wanneer zij vrezen dat de toekomst van het kampioenschap op het spel staat.

De oplossing ligt volgens de auteur niet noodzakelijk in een volledige terugkeer naar V10-motoren of het verbieden van computers. Wel zou de Formule 1 moeten zorgen dat coureurs ook in de regen weer volwaardig met hun auto’s kunnen racen en de techniek eenvoudiger en begrijpelijker maken. Zo blijft duidelijker zichtbaar wanneer de coureur het verschil maakt, in plaats van een algoritme. Juist de toegewijde ‘petrolheads’ die de sport groot hielpen maken, kunnen volgens de auteur van belang blijven wanneer de huidige groeispurt ooit voorbij is.