Waarom Norris al rekening hield met 'reality check' in Monaco
In dit artikel:
Het seizoen 2026 van Lando Norris ontwikkelt zich tot een van de grootste teleurstellingen voor een regerend wereldkampioen sinds Sebastian Vettel in 2014, maar de oorzaken verschillen. Waar Vettel toen worstelde met een zwakke en onbetrouwbare Renault-motor, stapelen bij McLaren kleine, maar hardnekkige problemen zich op: wisselende performance, gebrek aan gevoel aan de voorkant van de MCL40 en terugkerende elektrische storingen.
Concreet faalden beide McLaren's in China met een niet-gekwalificeerde start en in Monaco moest het team zelfs na de avondklok doorwerken om de kabelboom en andere elektrische onderdelen te vervangen nadat Norris zijn auto in VT2 zag stilvallen. Ondanks dat het chassis voldoende snelheid toonde — Norris won vanaf pole de sprintrace in Miami — leverde de wagen in Monaco geen vertrouwen op: Norris en teamgenoot Oscar Piastri kwalificeerden pas op de vierde startrij, meer dan een halve seconde achter polesitter Kimi Antonelli (Mercedes).
Dat verschil in gevoel leidt tot interne botsingen. Teambaas Andrea Stella hield vooraf vol dat de MCL40 sterk zou zijn in langzame bochten en daarom geschikt voor Monaco, maar Norris had al lage verwachtingen en zei dat de auto "heel moeilijk te besturen" en "niet vergevingsgezind" is. Zijn vertrouwen is volgens eigen zeggen gedaald ten opzichte van vorig jaar, terwijl hij juist circuits als Monaco met volledige zekerheid (100%) moet kunnen benaderen. Piastri probeerde tijdens de kwalificatie een eerdere specificatie van de auto en stond iets sneller, al speelde bij Norris een overschrijding van de limiet mee.
Technisch blijft de voorkant van de auto de beperkende factor. McLaren testte in Montreal een nieuwe voorvleugel maar trok die terug voor nadere evaluatie; eerdere aanpassingen aan de voorwielophanging hadden vorig seizoen weliswaar geholpen, maar de huidige problemen lijken vooral te maken te hebben met rijbaarheid en het blokkeren van de neus, niet met banden. Norris concludeert dat het een autospecifiek probleem is waar engineers aan moeten werken als McLaren de potentie van de MCL40 wil omzetten in consistente prestaties.