Top 10 F1-auto's van de jaren 70

In dit artikel:

De Formule 1 van de jaren 70 werd gekenmerkt door grote vooruitgang in aerodynamica, motoren en banden. De neerwaartse druk nam sterk toe en aan het einde van het decennium diende Renault met turbotechnologie de ontwikkeling in die de Cosworth DFV uiteindelijk zou verdringen. In een ranglijst van de beste F1-auto’s uit de jaren 70 zijn prestaties, technische vernieuwing, duurzaamheid, concurrentie en invloed op de sport meegewogen.

Op de tiende plaats staat de Renault RS10. Jean-Pierre Jabouille bezorgde Renault er in 1979 in Dijon de eerste Grand Prix-zege voor een turbomotor mee. De auto was snel, met vijf polepositions, maar bleef door betrouwbaarheidsproblemen steken op de zesde plaats in het constructeurskampioenschap. Zijn historische betekenis maakt de RS10 toch tot een van de belangrijkste ontwerpen van het decennium.

De Brabham BT44 staat negende. Gordon Murrays elegante ontwerp beschikte over sterke aerodynamische eigenschappen en leverde Carlos Reutemann in 1974 drie overwinningen op. Door wisselvallige betrouwbaarheid werd hij echter slechts zesde in het kampioenschap. De verbeterde BT44B was in 1975 constanter; Reutemann werd derde en Carlos Pace won in Brazilië. In totaal behaalde de auto veertien podiumplaatsen.

De Tyrrell 006 eindigt als achtste. Jackie Stewart won er in 1973 vijf races mee en veroverde zijn derde wereldtitel, ondanks de sterkere Lotus 72 en McLaren M23. Teamgenoot François Cevert behaalde dat jaar zeven podiumplaatsen. Het seizoen eindigde tragisch toen Cevert tijdens de training voor de Grand Prix van de Verenigde Staten om het leven kwam. Daarna verdween de 006 geleidelijk uit de voorhoede.

Op zeven staat de Ferrari 312T4, waarmee Ferrari in 1979 beide wereldtitels won. Ontwerper Mauro Forghieri paste de auto aan om het grondeffect te benutten, ondanks de brede flat-12-motor die daarbij een beperking vormde. Jody Scheckter en Gilles Villeneuve begonnen het seizoen sterk met meerdere dubbelzeges. Scheckter was uiteindelijk de meest constante coureur, terwijl Villeneuve voor spectaculaire momenten zorgde. De 312T4 behaalde dertien podiumplaatsen in dertien races, maar bleek in 1980 niet meer competitief.

De Lotus 78 staat zesde en geldt als een baanbrekend ontwerp. Lotus ontwikkelde er het ground effect mee: lucht werd onder de auto geleid en afgedicht om extra neerwaartse druk te creëren. Mario Andretti maakte de 78 in 1977 tot de snelste auto van het veld, maar verloor door onbetrouwbaarheid de titelstrijd. De auto won zeven races en vormde de basis voor de nog succesvollere Lotus 79. Het ontwerp kreeg een tragisch einde toen Ronnie Peterson tijdens de startcrash op Monza in een reserve-78 betrokken raakte bij een dodelijk ongeluk.

De Tyrrell 003 is vijfde. De auto maakte Tyrrell in 1971 tot een echte topconstructeur. Stewart won vijf van de eerste zes races en pakte overtuigend de wereldtitel; Tyrrell won ook het constructeurskampioenschap. Cevert, rijdend in de vrijwel identieke 002, won in Watkins Glen en werd derde in het kampioenschap. Stewart gebruikte de 003 ook in 1972 voor twee zeges. In totaal boekte de combinatie negen overwinningen en zes polepositions.

De Lotus 79 staat vierde. Dit was een verfijnde versie van het ground-effectconcept van de 78, met efficiëntere venturitunnels en minder luchtweerstand. Bij zijn debuut in België in 1978 pakte Andretti pole en leidde hij van start tot finish. Lotus won dat jaar zes races en beide wereldtitels, waarbij Andretti de coureurstitel twee races voor het einde veiligstelde. De 79 bleef in 1979 nodig nadat de Lotus 80 mislukte, maar de concurrentie had het concept inmiddels ingehaald.

Op de derde plaats staat de McLaren M23, die van 1973 tot 1977 competitief bleef. De auto won zestien races, pakte veertien polepositions en behaalde drie titels. In 1974 veroverde Emerson Fittipaldi de coureurstitel en McLaren zijn eerste constructeurstitel. James Hunt won er in 1976 de wereldtitel mee na Niki Lauda’s zware ongeluk op de Nürburgring. Door voortdurende ontwikkeling bleef de M23 zelfs in zijn vijfde seizoen races en polepositions winnen; uiteindelijk verzamelde hij 38 podiumplaatsen.

De Ferrari 312T en 312T2 vormen de nummer twee. Dankzij de dwarsgeplaatste versnellingsbak, sterke flat-12-motor en een uitstekende samenwerking tussen Niki Lauda, Forghieri en teamleider Luca di Montezemolo groeide Ferrari vanaf 1975 uit tot de dominante kracht. De auto’s wonnen zeventien races en vijftien poles. Ferrari won in 1975 beide titels, in 1976 de constructeurstitel en in 1977 opnieuw beide kampioenschappen. Lauda verloor de titel van 1976 na zijn levensgevaarlijke crash, maar keerde opmerkelijk terug en werd in 1977 kampioen. De combinatie behaalde 41 WK-podiumplaatsen, het hoogste aantal op de lijst.

De beste auto van het decennium is de Lotus 72. Colin Chapmans ontwerp introduceerde de kenmerkende wigvormige neus en zijradiatoren, die de luchtstroom, gewichtsverdeling, tractie en topsnelheid verbeterden. Hoewel kinderziektes en enkele technische oplossingen aanvankelijk problemen gaven, bleef de auto vijf seizoenen competitief. Jochen Rindt won er in 1970 vier races mee en werd postuum wereldkampioen na zijn dodelijke crash in Monza. Emerson Fittipaldi won in 1972 de titel, terwijl Lotus in 1970, 1972 en 1973 het constructeurskampioenschap veroverde. Ronnie Peterson voegde in 1973 vier overwinningen toe. De Lotus 72 eindigde met twintig zeges en 39 podiumplaatsen en veranderde blijvend de richting van het F1-ontwerp.