Interview: Rinus VeeKay: "Voel me in de juiste auto een titelkandidaat"
In dit artikel:
Het seizoen 2025 bracht Rinus VeeKay wisselende emoties: pieken zoals zijn tweede plaats in Toronto en diepe dalen, vooral een teleurstellende Indianapolis 500 die door pech in de pits voortijdig eindigde. Ondanks dat resultaat vindt VeeKay juist in Toronto en op de Speedway bewijs dat Dale Coyne Racing (DCR) met de grotere teams kan concurreren. Op Bump Day kwalificeerde hij zich nog maar net voor de Indy 500 na een moeizame voorbereiding, maar in de race liet hij zien snel voorin mee te kunnen rijden tot remproblemen in de pitstraat hem uitvielen. Voor VeeKay bevestigt die prestatie dat de auto van DCR – mits goed afgesteld – competitief is en dat de ervaring op zulke zware weekenden leerzaam is.
Direct na de Indy 500 voerde DCR een technische wijziging door: VeeKay kreeg per direct een nieuwe race-engineer, Michael Cannon, terug naar het team na eerdere periodes bij DCR en werk voor topspelers als Chip Ganassi en AJ Foyt. VeeKay merkt meteen verbetering in consistentie en afstelling; in Detroit leverde dat een beter gevoel en in Toronto resulteerde de vergelijkbare setup uiteindelijk in het podium. Cannon zelf sprak lovend over VeeKay’s volwassenheid en talent, en vergeleek zijn vaardigheden op engineeringsvlak met namen als Simon Pagenaud en Alex Palou — een compliment dat VeeKay op prijs stelt en dat hem het gevoel geeft meer te zijn dan alleen de coureur in de auto.
Een belangrijk thema dit jaar voor VeeKay is leiderschap. Bij DCR nam hij vroeg in het seizoen een sturende rol: hij geeft strategische input tijdens raceweekenden, helpt beslissen of het zinvol is een overcut te proberen en werkt actief mee aan teamverbeteringen. Die verantwoordelijkheid motiveert zowel hemzelf als het team, volgens VeeKay, en heeft bijgedragen aan wat hij noemt zijn sterkste seizoenprestaties tot nu toe. Hij ziet zichzelf niet alleen als uitvoerder, maar als een spil die technische feedback en teamprocessen helpt verbeteren.
Toch koos VeeKay eind 2025 voor een overstap: hij verlaat Dale Coyne Racing na één jaar en gaat in 2026 rijden voor Juncos Hollinger Racing (JHR). Hoewel Coyne graag met hem wilde door, was de beslissing voor VeeKay terecht lastig maar weloverwogen. De doorslag gaf de lange-termijnvisie en stabiliteit van JHR — zowel financieel als op ontwikkelingsgebied — plus de wederzijdse ambitie die tijdens gesprekken duidelijk werd. VeeKay heeft eerder succes gehad met Juncos in de Road to Indy (titel in Indy Pro Mazda 2018 en tweede in Indy Lights 2019), wat de terugkeer naar een vertrouwde omgeving aantrekkelijk maakte.
Bij JHR verwacht VeeKay opnieuw een leidersrol te vervullen en zegt al maanden actief met het team bezig te zijn, ook in de winterstop. Hij prijst de investeringen en professionaliteit van JHR, vooral op het gebied van ovale ontwikkeling; teamgenoten zoals Conor Daly hebben volgens VeeKay op de Speedway al sterke signalen afgegeven. VeeKay hoopt dat zijn ervaring helpt om JHR op road- en streetcourses beter te maken en dat het team op termijn naar de top kan klimmen in plaats van dat hij op zoek moet naar een zitje bij een gevestigde topformatie.
Tijdens het silly season was VeeKay herhaaldelijk gelinkt aan stoeltjes bij Team Penske, AJ Foyt en Rahal Letterman Lanigan, maar die opties vielen uiteen: David Malukas belandde bij Penske en AJ Foyt koos voor Caio Collet. VeeKay nam de geruchten met humor; hij zag veel speculatie maar voelde dat sommige uitkomsten al snel vastlagen. Tegelijkertijd beschouwt hij het als een positieve indicator dat hij überhaupt aan topteams werd gelinkt.
De overeenkomst met JHR is voorlopig voor 2026, maar VeeKay spreekt over het project als iets voor de langere termijn: hij werkt alsof het een vijfjarenplan is en wil zich inzetten om de waarde van het team en zijn aandeel daarin te bewijzen. Realistisch stelt hij dat garanties er niet zijn, maar presteert hij zoals altijd race voor race. Zijn doel voor 2026 is pragmatisch ambitieus: hij verwacht dat JHR top-10 in het kampioenschap kan worden, meerdere podiums mogelijk zijn en zelfs zeges niet uitgesloten zijn. Met zeventien races per seizoen wil hij telkens het maximale eruit halen en grijpen wanneer een kans zich aandient.
Tot slot blijft de Indy 500 een persoonlijk doel: ondanks de tegenslag in 2025 gelooft VeeKay er sterk in dat een zege op de Speedway mogelijk is zolang hij blijft meedoen en leren. De combinatie van technische input, leiderschap en een ambitieus nieuw team moet hem volgens eigen zeggen dichter bij dat doel brengen.