Hoe Monza slipstreamracen in ovalstijl naar de F1 bracht

In dit artikel:

De Grand Prix van Italië op Monza liet volgens coureurs en teambazen zien hoe ingrijpend de Formule 1-reglementen van 2026 het racen veranderen. Door de grotere elektrische vermogens en de sterke slipstream op de lange rechte stukken ontstond zogenoemd ‘jojo-racen’: coureurs konden elkaar relatief eenvoudig inhalen, maar de voorste auto kon daarna nauwelijks wegrijden of zijn positie verdedigen omdat de batterij snel leegraakte.

Dat was vooral zichtbaar in de strijd tussen Max Verstappen en George Russell. Verstappen beschikte niet over genoeg motorvermogen om Mercedes rechtstreeks uit te dagen, maar kon dankzij de slipstream bij Russell blijven. Zodra Verstappen de leiding nam, kon Russell hem met de inhaalmodus weer passeren. Ook andere coureurs, onder wie Oscar Piastri, Lewis Hamilton, Lando Norris en Pierre Gasly, reden lange tijd in groepjes dicht bij elkaar. Volgens McLaren-teambaas Andrea Stella maakte het energiebeheer aanvallen en verdedigen bijzonder moeilijk. Ferrari-teambaas Fred Vasseur zei dat een aanval de batterij kon uitputten, waardoor de positie op het volgende rechte stuk weer verloren ging.

Mercedes had op Monza duidelijk de snelste auto, maar George Russell kon niet van Verstappen wegrijden. Teamgenoot Kimi Antonelli vormde de uitzondering: hij klom vanaf de negentiende startplaats naar voren en won de race na een indrukwekkende inhaalrace. Teambaas Toto Wolff prees vooral Antonelli’s vermogen om zich door het verkeer te werken. Zijn overwinning onderstreepte dat coureurs die energiebeheer, positionering en agressieve inhaalacties goed combineren een groot voordeel hebben onder de nieuwe regels.