Benut Racing Bulls de F1-krachtbron beter dan Red Bull zelf?

In dit artikel:

In de eerste twee races van het seizoen (Melbourne en Shanghai) werd zichtbaar dat de Racing Bulls VCARB03 tot de meest lastig in te halen auto's van het veld behoort. Die sterkte komt deels door een specifieke manier waarop de krachtbron uit Milton Keynes wordt ingezet: het hybridesysteem lijkt gericht op het behouden van hogere topsnelheden aan het einde van rechte stukken, terwijl concurrenten daar meer vermogen verliezen. Daardoor heeft Racing Bulls in kwalificatie en verdedigende duels een duidelijk voordeel, vooral op circuits met lange stukken vol gas en weinig energie-terugwinningsmogelijkheden (zoals Melbourne), waar achteropkomende auto's veel batterij moeten inzetten en daarna kwetsbaar worden.

Op circuits waar veel energie kan worden teruggewonnen (zoals Shanghai) is het voordeel minder dominant; daar lieten tegenstanders, die hun motorgebruik hebben aangepast na de tests in Bahrein en de wedstrijd in Australië, progressie zien — Alpine is een duidelijk voorbeeld van zo’n opmars. Tegelijkertijd toonde de Racing Bulls in de race kwetsbaarheden die niet alleen motorgerelateerd zijn: het chassis kent tekortkomingen qua aerodynamica en gewicht, iets wat ook het fabrieksteam Red Bull treft. Paradoxaal genoeg benut het Faenza-team de kwaliteiten van de Milton Keynes-krachtbron beter dan Red Bull zelf, ondanks dat de motor recentelijk voor het eerst intern is ontwikkeld met ervaren technici.

Incidenten en duels speelden ook een rol: Racing Bulls leed pechmomenten maar pakte toch een knappe zevende plaats—voor de Red Bull van Isack Hadjar, die vroeg spinde maar dankzij een safety car terugkeerde. Concluderend: de krachtbron is een belangrijk wapen, maar gebrek aan pure downforce lijkt momenteel een grotere beperkende factor dan het motorvermogen. Ten opzichte van Ferrari en Haas is de power unit dus niet langer de alleen bepalende factor; chassisontwikkeling en energiebeheer blijven doorslaggevend.